Circulus in probando

Κοίτα, κάνω ποδήλατο χωρίς χέρια.
Κοίτα ,
Κοίτα με!
Χωρίς χέρια.
Χωρίς οδηγίες.
Κοίτα με πώς πέφτω πίσω από το δρόμο!
Ούτε φωνάζω,
Ούτε κλαίω.
Πίσω από το δρόμο έμεινε
Αυτό που είχα σκεφτεί.
Αλλά
Δε φοβάμαι.
Κι έτσι δεν περιμένω.
Μπορώ και πέφτω
Ατέρμονα.
Οι ρόδες είναι φτιαγμένες για να γυρνάνε.
Χωρίς χέρια.
Κοίτα.

The gap (Μικρά, αφελή στιχουργήματα VΙΙ)

Θα σου πω κάτι.
Εσύ θα το σκεφτείς για λίγο.
Μετά θα το ξεχάσεις.
Εγώ δεν μπορώ.

Ποιος μ'έβαλε εδώ πέρα;

Θα'ναι μια νύχτα σαν όλες.

Ειλικρινής: 

χωρίς έκταση

χωρίς χρώμα

άγνωστη στις αισθήσεις μου,

στην αντιληπτική μου ικανότητα.

Χωρίς εμένα.

Έτσι κι αλλιώς θολά τα βλέπω

αν τα βλέπω τα πράγματα.

Αν είναι πράγματα.

Αν είναι.
Χωρίς τέλος.

Κι ο Pascal αναρωτιέται

και αιώνια θα αναρωτιέται:

Qui m’y a mis ? 

Μα στ'αλήθεια η ερώτηση

πρέπει να'ναι άλλη -

όχι το ποιος.

Ούτε το πώς.

Ούτε καν το πότε.

Το ύστατο ερώτημα 

απαρτίζεται από τη δυσκολότερη λέξη.

Κρίση

    Μια απροσδιόριστη τελεολογία διέπει τη σκέψη σου. Δε σου είναι διαρκώς φανερό, όμως ακόμη και πολύ μικρά πράγματα που κάνεις τα κατατρέχει η προσμονή μιας απάντησης. Κι είναι αφόρητη, και θες να απαλλαγείς από αυτή την αίσθηση πως όλα έχουν ένα σκοπό.
    Κι ίσως βέβαια το τέλος να μην είναι παρά κάτι που κληρονόμησες με τη γέννησή σου για να εξασφαλίσει κάτι πολύ βασικό: τη ζωή σου. Μοιάζει σαν να πρέπει πάντα να προσμένεις κάτι ώστε να συνεχίσεις να ζεις.
    Αν όμως ο σκοπός αυτός περιορίζει τις αμέτρητες δυνατότητες που έχεις, τις αμέτρητες δυνατότητες που είσαι; 

    Ίσως αν αφαιρέσεις τον σκοπό, αν απαλλαγείς από την προσδοκία του αποτελέσματος, αυτό που μένει δεν είναι παρά η ίδια η επιθυμία σου για την εκάστοτε πράξη ή επιλογή. Όλη σου η ζωή γίνεται ο πόθος για την ίδια τη ζωή.
    Αν λοιπόν αυτό που κάνεις δεν (σε) οδηγεί πουθενά, ή τέλος πάντων αν δεν οδηγεί εκεί που οραματίζεσαι να πάει, θα εξακολουθείς να το επιθυμείς; Αν γνωρίζεις πως δεν υπάρχει τίποτα να προσμένεις, θα αντέξεις να θέλεις; Αν η προσπάθειά σου δε σε ανταμοίβει με την αίσθηση της χαράς, κι ίσως μόνο να φέρει μια βαριά ευθύνη, θα τη συνεχίσεις με ενθουσιασμό; Αν οι ιδέες σου δε βρίσκουν εφαρμογή γύρω σου, παρά μόνο ίσως μέσα σου, θα επιμείνεις στον αγώνα;
    Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ίσως να έχεις χαρίσει στον εαυτό σου μια μικρή δόση ελευθερίας.

Νανούρισμα

Πέρασε η μέρα.

Κλείσε τα μάτια σου.

Πέσε στο πάτωμα

 κι αποκοιμίσου.

Ο ύπνος φρόντισε να'ναι ανήσυχος

αφού τη μέρα σου περνάς βουβός.

Πάνω απ'το πρόσωπο το προσωπείο σου

σου επιτρέπει να αναπαυθείς.

Μέσα στον όχλο που περιφέρεσαι

νιώθεις σπουδαίος και ασφαλής.

Μα στον καθρέπτη ο μελλοθάνατος

που σε κοιτάζει, ήδη νεκρός.

Τι κι αν τεντώνεσαι στο κρεβάτι σου;

Τι κι αν τα πρωινά στέκεις ορθός;

Σ'έχουν πατήσει τα ίδια τα πόδια σου

κι είν' ακατόρθωτο να σηκωθείς.

Καθηλωμένος στη ματαιότητα

έχεις ξεχάσει να προσπαθείς,

κι από μπροστά σου ατμοσφυρίζοντας

περνά ο ύστατος πια συρμός.

2012