Ατροφική Αλυσίδα

Δεν έγινε δουλειά. Ε, πώς το ξέρω; Κάθε μέρα χειροτερεύει. Όοοχι δεν είναι το μούδιασμα. Όχι όχι, ούτε η θλίψη είναι. Ναι τα χείλη μου σφίγγονται. Αν τρίζουν το βράδυ τα δόντια μου δεν ξέρω αλλά τα βρίσκω σπασμένα το πρωί και τα μαζεύω. Τα χέρια μου; τρέμουν, ναι. Μπα, άλλο είναι.
Ξέρεις μια λέξη...πώς τη λένε, κάτσε το'χω. Αρχίζει με όμικρον, τελειώνει με ήτα. Παίζουμε κρεμάλα; Και τα πόδια πονάνε, ναι. Αλλά πάνε. Τον βλέπεις το δρόμο; Έχουμε να ρίξουμε ακόμααα...Πάνε πάνε πάνε. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω άλλο, τόσα συμπτώματα σου είπα, ως κι ορθογραφία σου είπα. Σου είπα, τελειώνει με ήτα για να κρατιέσαι εδώ και να μην πετάς σε τίποτε ύψη ανάλαφρα. Α, και είπαμε αρχίζει με όμικρον, ένα ό-μικρον που όμως μεγαλώνει και ψηλώνει και βαθαίνει. Ε τι πώς; Άκου κάτι που μας έμαθαν στη γλωσσολογία. Ότι κάποιες λέξεις είναι ελάχιστα ζεύγη, ότι αν αλλάξεις ένα γράμμα αλλάζει το νόημα. Εγώ σου λέω για δυο που πάνε μαζί. Αλλάζεις ένα γράμμα και συμπληρώνεται το νόημα.
Ορίστε: [Ορ-γ-ή] [Ορ-μ-ή]
Αλλά στην κρεμάλα έχασες. Πάντως μη συγχύζεσαι με το ήτα στο τέλος. Κι η [νίκη] με ήτα τελειώνει. Σου φαίνεται ειρωνεία; Χα χα! Μάλλον απαίτηση αυτοκριτικής. Για να θυμάσαι πως όσο καθοριστική, δεν είναι οριστική, αλλα κινείται διαρκώς. γύρω μας, στα πρόσωπα των άλλων, μέσα μας. Κι είμαστε μέσα σε όλα, και όλα είναι μέσα μας. Είναι αυτό το τρομερό στροβίλισμα αυτή η λέξη που θα σταματούσε το σφίξιμο.
Εκεί σε θέλω.

Ποια είναι η πανδημία στην 3η μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ;

Σικάγο, 11 Απριλίου, 2020. Τριακοστή μέρα εγκλεισμού. Πρέπει να βγω έξω. Έξω.

1. Η Εντολή. 
- Η πόλη του Σικάγο από τις 20 Μαρτίου τελεί υπό την εντολή παραμονής στο σπίτι, ή αλλιώς σκέτη την Εντολή, the Order, με κεφαλαίο, γιατί βέβαια η επιβολή έχει τη σημειωτική της. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, εδώ δε χρειάζεσαι κανενός είδους "χαρτί εξόδου" ή μήνυμα για να βγεις για μία "αναγκαία" ("essential") εξωτερική δραστηριότητα. Αν όμως βρίσκεσαι εκτός σπιτιού και οι μπάτσοι κρίνουν ότι παραβιάζεις τις τρέχουσες οδηγίες, θα δέχεσαι προειδοποίηση την οποία αν παραβιάσεις θα λαμβάνεις πρόστιμο "εως" 500$, ενώ σε επόμενη παραβίαση θα συλλαμβάνεσαι (ενημερώνει ο εκπρόσωπος της αστυνομίας, Charlie Beck). Καμία σαφής επίσημη ανακοίνωση δεν έχει ως τώρα βγει όσον αφορά στον τρόπο διεξαγωγής των ελέγχων, σε ποιες περιπτώσεις επιβάλλεται το πρόστιμο, ή ποιο ακριβώς είναι το ποσό και αν διαφέρει ανά περίπτωση. Εν μέσω αυτής της ασάφειας που δίνει επικίνδυνη αυτοδιάθεση στους μπάτσους, "η Εντολή επιτρέπει δραστηριότητες σε ανοιχτούς χώρους, συμπεριλαμβανομένων: περπάτημα, τρέξιμο και ποδηλασία" (The Order allows outdoor activity, which includes walking, running, and biking - stay-at-home-order).
-Σε διάσπαρτα σημεία στην πόλη υπάρχουν σταθμοί ποδηλάτων τα οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Εν απουσία δωρεάν μέσων μεταφοράς, τα ποδήλατα αυτά αποτελούν τη φθηνότερη υπηρεσία μετακίνησης στην πόλη (λόγω μάλιστα της πανδημίας η ετήσια συνδρομή έπεσε στο 50% -50 δολάρια), ωστόσο για να τα χρησιμοποιήσεις θα πρέπει πρώτον να διαθέτεις τα χρήματα της συνδρομής, δεύτερον να έχεις smartphone προκειμένου να δώσεις τα στοιχεία σου στην εταιρία Lyft και να μπορείς να χρησιμοποιείς μία εφαρμογή για να ξεκλειδώνεις ποδήλατα, εφαρμογή η οποία καταγράφει ποιο ποδήλατο χρησιμοποιείς και τι διαδρομή ακολουθείς με αυτό ώσπου να το αφήσεις σε κάποιον σταθμό. Α, και μια λεπτομέρεια...το Σικάγο έχει καιρικές συνθήκες που επιτρέπουν την ποδηλασία μόνο δύο με τρεις μήνες το χρόνο.

2. Πάμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης;

Παρατεταγμένα περιπολικά κατά μήκος του παραλιακού δρόμου δίπλα στην όχθη της λίμνης Μίσιγκαν. Μπορεί να μην υπάρχει ρητή απαγόρευση κυκλοφορίας, αλλά η όχθη της λίμνης και τα δημόσια πάρκα είναι απαγορευμένες ζώνες και η παρουσία της αστυνομίας σε αυτές διαρκής. Έτσι, παρότι η Εντολή επιτρέπει εξωτερικές δραστηριότητες, στερεί τους βασικούς χώρους όπου οι άνθρωποι τις πραγματοποιούν.
Στην καρδιά του κέντρου οι πλατείς δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι. Πάνω από το κεφάλι οι ουρανοξύστες ορθώνται επιβλητικοί μέσα στην πρωτόγνωρη ησυχία. Στους κεντρικότερους δρόμους συνάντησα περιπολικά σταματημένα. Οι μπάτσοι καθισμένοι μέσα ανά ζευγάρια. Γύρω μου σκόρπιοι περιπατητές με αθλητικά ρούχα και παπούτσια. Σχεδόν όλοι τους λευκοί. Γύρω μου ακόμη άστεγοι άνθρωποι, καθισμένοι στα πεζοδρόμια και στις αυλές κλειστών εκκλησιών, και πλανόδιοι που έχουν σταθεί στην άκρη του δρόμου και πουλούν μάσκες. Μοιάζει να έχουν κάθε λογής καταγωγή.

3. Αποχρώσεις της..."πανδημίας"

- Η δήμαρχος του Σικάγο Lori Lightfoot (σημείωση: η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην ιστορία της πόλης, Αφροαμερικανίδα και συζευγμένη με γυναίκα), δηλώνει στο twitter προβληματισμένη με τα δημογραφικά στοιχεία της πανδημίας, σύμφωνα με τα οποία το 72% των θανόντων από τον κορωνοϊό στο Σικάγο είναι Αφροαμερικανοί (οι οποίοι αποτελούν το 30% του συνολικού πληθυσμού της πόλης). Το Σικάγο δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα, αφού οι κοινότητες των Αφροαμερικανών σε πολλές πολιτείες μοιάζουν να πλήττονται αρκετές φορές περισσότερες συγκριτικά με αυτές των λευκών black communities hit disproportionately hard by coronavirus.

Βρε λες ο κορωνοϊός να κάνει φυλετικές διακρίσεις;...

- Τα ποσοστά ανεργίας στις έγχρωμες κοινότητες της πολιτείας του Ιλλινόι χτυπάνε ρεκόρ ανάμεσα στις διαφορετικές εθνότητες/εθνικότητες, (ενδεικτικά για προηγούμενα έτη βλ. εδώ, και για τα στοιχεία του 2019 βλ. εδω,σελ.16 - δεν περιλαμβάνονται στοιχεία για πολίτες ασιατικής καταγωγής), ενώ συχνά οι Αφροαμερικανοί εργαζόμενοι καταλαμβάνουν χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας, με το ετήσιο οικογενειακό τους εισόδημα να βρίσκεται πολλές φορές χαμηλότερα από αυτό των λευκών.
- Συνεπακόλουθα της ανεργίας και της χαμολόμισθης εργασίας είναι αναπόφευκτα τα χαμηλά επίπεδα εκπαίδευσης σε μια μεγάλη μερίδα αφροαμερικανών πολιτών (η ανώτερη εκπαίδευση είναι εξαιρετικά κοστοβόρα και θεωρείται προνόμιο ή πολυτέλεια), καθώς και η απουσία υγειονομικής ασφάλισης. Βέβαια η πρόσβαση στην ανώτερη εκπαίδευση και η παροχή υγειονομικής ασφάλισης αποτελούν "πολυτέλειες" για πολλά εκατομμύρια Αμερικανών πολιτών.
- Οι "non white" (μη λευκοί) εργαζόμενοι,σε ένα μεγάλο ποσοστό καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας σε κλάδους που εν μέσω πανδημίας εξακολουθούν να λειτουργούν (βλ. david-harvey-coronavirus-political-economy-disruptions, απόσπασμα "The front lines"), συχνά χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας και βέβαια με αυξημένα ωράρια. Οδηγοί σε δημόσια μέσα μεταφοράς, υπάλληλοι σε σούπερ μάρκετ, διανομείς φαγητού, υπάλληλοι σε βιομηχανίες ή μεγάλες μεταφορικές εταιρίες είναι μερικά από τα παραδείγματα. Αυτό βέβαια σημαίνει και ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να εργαστούν από το σπίτι, όπως συστήνει η κυβέρνηση της πολιτείας.

Ναι κυρία Lori μου, κι εγώ τώρα όπως το βλέπω απορώ και προβληματίζομαι με τα δημογραφικά στοιχεία του κορωνοϊού...

Είναι παραπάνω από εμφανές ότι η νομοθετημένη στο παρελθόν ιδεολογική και κοινωνική έννοια του φυλετικού διαχωρισμού (racial segregation) όχι μόνο δεν έχει καταργηθεί -παρά την καθεστωτική αφήγηση- αλλά είναι και βαθειά ριζωμένη στη διαμόρφωση κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων. Παραθέτω μερικές πρώτες πηγές που βρήκα σχετικά με το πώς ο φυλετικός διαχωρισμός και οι επακόλουθες οικονομικές-κοινωνικές επιτπώσεις του εμφανίζονται στο Σικάγο: 1) reading-resources-on-the-racial-wealth-gap, 2)how-address-segregation-chicago, 3)fifty-years-later-what-the-kerner-report-tells-us-about-race-in-chicago-today/, 4) the_cost_of_segregation.pdf

4. Μένουμε... σπίτι;

-Το 2019 μελέτη καταγράφει 5290 αστέγους στην πόλη του Σικάγο, εκ των οποίων 1260 δεν έχουν πρόσβαση σε κάποιο χώρο φιλοξενίας/προστασίας, με αποτέλεσμα να ζουν στους δρόμους, κάτω από γέφυρες, ή σε πρόχειρους καταβλυσμούς με σκηνές, δίπλα από μεγάλες λεωφόρους. Άλλες αναφορές από το 2017 οι οποίες περιλαμβάνουν στοιχεία για ανθρώπους που αναγκάζονται να μένουν σε κοινόβια επειδή έχασαν το σπίτι ή τη δουλειά τους, δηλώνουν πολύ μεγαλύτερα νούμερα, (στο σύνδεσμο θα βρείτε και άλλα στοιχεία για τον πληθυσμό των αστέγων σχετικά με την καταγωγή, την εκπαίδευση, την εργασία τους). Σε ανάλογη θέση, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ανά τις ΗΠΑ (‘Stay home?’ 500,000 homeless Americans can’t follow coronavirus advice).

-Άστεγοι άνθρωποι που νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία, έχουν πρόσφατα μεταφερθεί σε κέντρα φιλοξενίας ή ξενοδοχεία προκειμένου να αδειάσει ένας αριθμός νοσοκομειακών κλινών. Δεν έχω βρει επίσημη ανακοίνωση ή δημοσίευμα που να κάνει λόγο για ιατρική παρακολούθηση όσων μεταφέρθηκαν στα ξενοδοχεία, ή για τις προβλεπόμενες παροχές κατά το διάστημα της διαμονής εκεί.

-Και αν υποθέσουμε ότι η κίνηση αυτή είναι μία προσωρινή λύση που επιχειρεί την ελάφρυνση των επιβαρυμένων νοσοκομείων εν μέσω πανδημίας, η ανυπαρξία ενός οργανωμένου και μακρόχρονου σχεδίου προνοιας για τους άστεγους της πόλης παραμένει ένα άλυτο ζήτημα. Η πολιτεία μπορεί να κλείνει τα μάτια της μπροστά στη θέα των κατατρεγμένων που η ίδια δημιουργεί, ωστόσο κάτω από τα κλειστά της βλέφαρα αυτοί θα συνεχίζουν να πληθύνονται. Η καμπύλη αύξησης της ανεργίας μοιάζει εξάλλου με κείνη της αύξησης των κρουσμάτων από τον κορωνοϊό, και γίνεται ήδη λόγος για επακόλουθη αύξηση του αριθμού των αστέγων της πόλης.

- H ιδέα της χρήσης των άδειων δωματίων των ξενοδοχείων ήρθε (όχι μόνο στο Ιλλινόι αλλά και σε πολλές πολιτείες) για να καλύψει πρωτίστως την άμεση ανάγκη για φιλοξενία και απομόνωση των εργαζομένων που υπερεκτίθενται στον κίνδυνο μόλυνσης από τον κορωνοϊό. Η δήμαρχος του Σικάγο στην πρώτη της επίσημη σχετική ανακοίνωση δήλωσε ότι η "συνεργασία" με τα ξενοδοχεία αφορά τη βοήθεια σε γιατρούς και υγειονομικούς υπαλλήλους, αστυνομικούς και πυροσβέστες, αυτούς δηλαδή που ονομάζει "vital workers", δίνοντάς τους τη δυνατότητα να μην εκθέσουν σε κίνδυνο τις οικογένειές τους. Σε αυτή την κατηγορία βεβαίως δεν εντάσσει τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων που εργάζονται στις βιομηχανίες τροφίμων και άλλων προϊόντων πρώτης ανάγκης, ή είναι διανομείς, ή υπάλληλοι σε σούπερ μάρκετ, οδηγοί σε μέσα μαζικής μεταφοράς κ.α.

5. Μίλησε κανείς για σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα;

-Η λύση της "επίταξης" των ξενοδοχείων για παροχή υποστήριξης του συστήματος υγείας πληρώνεται από δημόσιους πόρους. Οι τοπικές αρχές του Σικάγο ήδη δίνουν 2 εκατομμύρια δολάρια μηνιαίως προκειμένου να ενοικιάζουν άδεια δωμάτια ξενοδοχείων. Στο μεταξύ ένας μεγάλος αριθμός ξενοδοχοϋπαλλήλων έχουν ήδη απολυθεί.
-Ελλείψει ενός ενιαίου πλάνου για ενίσχυση του συστήματος υγείας το οποίο είναι κατεξοχήν ιδιωτικό, οι τοπικές διοικήσεις, μεταξύ αυτών και του Σικάγο, αλλά και τα ίδια τα νοσοκομεία, απευθύνουν σε πολίτες και επιχειρήσεις έκκληση για εθελοντισμό και δωρεές. (Σας θυμίζει κάτι; Χα!) Την ίδια ώρα, οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία αντιμετωπίζουν τρομακτικές συνθήκες εργασίας και ελλείψεις εξοπλισμού, ενώ τις ελλείψεις νοσοκομειακού προσωπικού καλούνται να καλύψουν τελειόφοιτοι ιατρικών σχολών οι οποίοι αποφοιτούν πρόωρα προκειμένου να απορροφηθούν απευθείας από τα νοσοκομεία της πόλης.  
-Στην επίσημη σελίδα ενημέρωσης για την πανδημία, οι αρχές του Σικάγο διατείνονται ότι κανένας ασθενής δε θα απορριφθεί επειδή δεν έχει να πληρώσει τα έξοδα του τεστ για τον κορωνοϊό, της νοσηλείας ή της θεραπείας (τα οποία έχει δειχθεί ότι είναι πιθανό να κοστίσουν πάνω από 30.000 δολάρια, όσο περίπου είναι το μέσο ατομικό ετήσιο εισόδημα στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή). Παρ’όλα αυτά, παρακινούν τους πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση ή αρκετά χρήματα να απευθύνονται στα κοινοτικά νοσοκομεία της περιοχής τους.
Η παρακίνηση αυτή προβλέπει μοιραία τη δυσανάλογη επιβάρυνση του εξαιρετικά περιορισμένου αριθμού δημόσιων μονάδων, στις οποίες θα πέσει το βάρος της περίθαλψης του μεγάλου αριθμού ανασφάλιστων ή/και χαμηλόμισθων πολιτών. Το επιχειρησιακό καπιταλιστικό μοντέλο που εφαρμόζεται στην παροχή υπηρεσιών υγείας έχει καταστήσει το σύστημα αδύναμο να σηκώσει το βάρος της αντιμετώπισης μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης όπως η τωρινή. Επιπλέον, γίνεται και πάλι διαχωρισμός σε πολίτες διαφορετικών κατηγοριών, αφού η παραπάνω "σύσταση" δεν απευθύνεται προφανώς σε πολίτες ασφαλισμένους (και άρα σίγουρα καλύτερα αμοιβόμενους), οι οποίοι θα δεχθούν τις υπηρεσίες των ιδιωτικών νοσοκομείων - και ούτε σε αυτή την περίπτωση η επάρκεια εξοπλισμού και κλινών σε ΜΕΘ δεν είναι δεδομένη, το αντίθετο.

6. Με τους πολίτες άνω των 60 ετών τι γίνεται;

- Το Σικάγο επίσης δεν έχει λάβει κανένα μέτρο για (κατ’οίκον) βοήθεια μιας ακόμη μερίδας των πολιτών, αυτών άνω των 60 ετών, οι οποίοι έχει από νωρίς ειπωθεί (και επιβεβαιωθεί από τα κρούσματα και τους θανόντες στην ίδια την πόλη) ότι ανήκουν στις πιο ευπαθείς ομάδες απέναντι στον κορωνοϊό. Παρ’ ότι έχει κυκλοφορήσει από το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου φυλλάδιο με συστάσεις προς τους πολίτες άνω 60 ετών, όπου περιλαμβάνονται οδηγίες προσωπικής προστασίας και υγιεινής, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για την παροχή βοήθειας για βασικές καθημερινές δραστηριότητες που είναι πιθανό να τους εκθέσουν σε κίνδυνο.
- Στην επίσημη σελίδα ενημέρωσης για την πανδημία, αναφέρεται ότι αλυσίδες σούπερ μάρκετ διευρύνουν το ωράριό τους, ανοίγοντας από πολύ νωρίς το πρωί (π.χ από τις 6 το πρωί) προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία πολίτες προτού ανοίξουν τις πόρτες τους για το υπόλοιπο κοινό...
Πολύ ωραίο το πλάνο σας κυρία Lori μου και το λοιπό συνάφι, έτσι και οι ηλικιωμένοι πολίτες θα εκτίθενται σε χώρους συνωστισμού, και οι υπάλληλοι θα δουλεύουν σαν σκλάβοι για λίγες ώρες παραπάνω, όλοι σε αβέβαιες συνθήκες προστασίας απέναντι στην πανδημία. 
Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες κοινοτικές κουζίνες στην πόλη, οι οποίες την τελευταία δεκαετία βοηθούν στην κάλυψη αναγκών εστίασης ευπαθών ομάδων και εν μέσω πανδημίας προσπαθούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες της κοινωνίας, παρέχοντας δωρεάν γεύματα με παράδοση κατ'οίον.

7. Μερικές ακόμα ευφυείς κινήσεις...

- Η ανταπόκριση των τοπικών αρχών απέναντι στα αυξημένα ποσοστά ενδο-οικογενειακής βίας εν μέσω πανδημίας συνίσταται στη χρηματοδότηση των εταιριών Uber και Lyft από τη διοίκηση της πόλης, για τις ανάγκες μεταφοράς θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας που καλούν μία γραμμή έκτακτης ανάγκης αναζητώντας διαφυγή και καταφύγιο. Η πόλη παρέχει χώρους φιλοξενίας των θυμάτων, ωστόσο γίνονται αναφορές για συνθήκες στέγασης που δεν πληρούν τις απαιτούμενες υγειονομικές προϋποθέσεις για προστασία από τον κορωνοϊό.
- Και επειδή μιλάμε για την Αμερική, ανάμεσα στις "βασικές επιχειρήσεις" (essential business) που παραμένουν ανοιχτές εν μέσω πανδημίας, ανήκουν και οι επιχειρήσεις πώλησης όπλων, γιατί βέβαια "έπρεπε να εξασφαλιστεί ότι οι πολίτες θα έχουν τη δυνατότητα να προστατευτούν αν χρειαστεί"...
Στις 11 Απριλίου, δημοσιεύματα αναφέρουν αύξηση φόνων και τραυματισμών από χρήση όπλων στην πόλη του Σικάγο - With 19 dead, 47 more wounded by gunfire, Chicago sees most violent 5-day span of 2020. Απλά λέω...(μαμά μην ακούς εσύ)
-Στο μεταξύ, οι φυλακές του Σικάγο έχουν γίνει εστίες ενός πολύ μεγάλου αριθμού κρουσμάτων.
Οι κρατούμενοι μέσα από τα κελιά κάνουν έκκληση βοήθειας και φωνάζουν ότι πεθαίνουν, όσο ο κυβερνήτης του Ιλλινοι, Pritzker, καθισμένος στο γραφείο του δίνει συνεντεύξεις όπου αναφέρει ότι οι φυλακές έχουν υπερβεί τον αριθμό κρατουμένων ανεξαρτήτως πανδημίας (αυτή τη στιγμή βρίσκονται 37000 κρατούμενοι στην πολιτεία), και κάνει λόγο για μερική αποσυμφόρρηση με την απελευθέρωση των πιο ευπαθών κρατουμένων, εφόσον βρίσκονται κοντά στο τέλος έκτισης της ποινής τους...  
- Σε άλλα νέα, η μείωση των παραβιάσεων του κώδικα οδικής κυκλοφορίας έχει απογοητεύσει τις αρχές που χάνουν χρήματα καθώς οι κάμερες ασφαλείας στα φανάρια της πόλης δεν έχουν ποιον να καταγράψουν με τόσο λίγη κίνηση...
 - Πρόσφατο μέτρο αποτέλεσε η απαγόρευση πώλησης αλκοολούχων ποτών μετά τις 9 το βράδυ, καθώς όπως αναφέρεται «παρατηρήθηκε συνωστισμός» σε σημεία πώλησης αλκοόλ κατά τις βραδινές ώρες. Μέχρι στιγμής, οι αρχές έχουν κόψει πρόστιμα συνολικής αξίας πάνω από 100.000$.

Εμ, αφού οι πολίτες «μένουν σπίτι» -όσοι έχουν- και ούτε συνωστίζονται αλλού, ούτε παραβιάζουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, πώς θα βγάλει το δημόσιο λίγο ψωμάκι; Έπρεπε να βρεθεί ένα κερδοφόρο πρόστιμο...

Η λίστα των θεμάτων και των ερωτημάτων είναι κάθε άλλο παρά εξαντλητική. Πρόκειται μόνο για ενδεικτικά στοιχεία που φανερώνουν ορισμένες από τις κινήσεις μιας πολιτείας που δρα επιλεκτικά και μεροληπτικά υπέρ συγκεκριμένων δομών και πολιτών, και ταυτόχρονα εις βάρος άλλων, και μάλιστα των πολλών, στην προσπάθεια να συντηρήσουν το σαπισμένο κουφάρι του "αμερικανικού ονείρου".

Δεν είναι πως δεν το γνωρίζαμε, αλλά κοίτα πώς ένα σωματίδιο καταδεικνύει σε παγκόσμιο επίπεδο ότι το κυρίαρχο μοντέλο αποτυγχάνει μπροστά στις πλειοψηφίες, στην εργασία και το αίμα των οποίων τσαλαβουτάει για να επιβιώνει, οδηγώντας σε έναν επιβιωτισμό της ελίτ, ενώ στην αντίπερα όχθη η ανεργία, η έλλειψη στέγης και τροφής, η αδυναμία νοσηλείας, ορθώνονται δολοφονικά πλάι στην απειλή ενός ιού για τον οποίο μάλιστα δεν έχουμε σαφή εικόνα ως τώρα.

Δε βρίσκω ταιριαστό επίλογο, αφού δεν έχουμε τελειώσει ακόμα...Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κόσμος πάσχει από πολλαπλές πανδημίες τις οποίες πρέπει να ποτινάξουμε, κι ο κορωνοϊός -με την υψηλή μεταδοτικότητα και με τα επίπεδα θνησιμότητάς του- δε μοιάζει να είναι η πιο δολοφονική από αυτές.

Και λίγα κείμενα στα ελληνικά:

1) David Harvey - Η πανδημία αποδιαρθρώνει τον παγκόσμιο καπιταλισμό

2) Νaomi Κlein - Ο κορωνοϊός είναι η τέλεια καταστροφή για τον καταστροφικό καπιταλισμό

3) https://www.imerodromos.gr/o-ios-den-einai-taxikos/

Πέφτω για ύπνο, καλημέρα.

Τη νύχτα η πόλη σκορπίζεται στο διάστημα | Τα σπίτια αιωρούνται και μέσα οι άνθρωποι σαν ψάρια σε γυάλες κολυμπούν στο βαθύ μαύρο | αλλά από τα παράθυρα φαίνονται χαμογελαστά τα πρόσωπά τους | Απόψε κούνησε τα άκρα της πιο δυνατά | προσπέρασε πόλεις και άλλα διαστημικά μορφώματα και έφτασε στο σπίτι της | Στις χούφτες της κρατάει χιόνι | Δείτε | τώρα το χιόνι ασπρίζει τη μέρα και η πόλη την νύχτα | Ο ωκεανός απλώνεται ανάμεσα στα πόδια της αλλά ευτυχώς μπορεί να πατάει το ένα της πέλμα εδώ και το άλλο εκεί | Έτσι επιπλέει πάνω στη γη | Τι ώρα είναι εκεί; | Τι ώρα είναι εδώ; | Η απόσταση είναι ένα μέγεθος φανταστικό | Αν λυγίσεις σωστά το χάρτη μπορείς να φέρεις δίπλα όποια σημεία θέλεις | Κι η λίμνη θα μπορούσε να'ναι θάλασσα | Και το σπίτι θα μπορούσε να'ναι δικό της | Οι δρόμοι πάντως κι εδώ είναι γκρι | αλλά οι διαβάσεις μικρές | ίσα που χωράει ένας άνθρωπος να τις πατήσει  | Οι άνθρωποι εδώ ξέρουν πολύ καλά πώς να βαδίζουν | Αλλά δεν ξέρουν πού πηγαίνουν | Και τα νεύματα είναι όλα προσεγγιστικά | αλλά τα βλέμματα αποθαρρυντικά | Φέρνει απελπισία | που όταν σκοτεινιάζει δε φαίνονται καθόλου τα αστέρια | Μία διακοπή ρεύματος χρειάζεται | Μία γενική διακοπή | Πέφτω για ύπνο | Καλημέρα

Είμαι είσαι είναι

[Οποιαδήποτε αλληλεπίδραση δύο μερών διακρίνεται από τη μεταξύ τους απόσταση που, απροσπέλαστη καθώς είναι, δεν επιτρέπει ποτέ την πραγματική επαφή. Το μάθημα που μας διδάσκει η αφή είναι πως αντί να προσπαθούμε να αγγίξουμε τον κόσμο, πρέπει να κατανοήσουμε πως είμαστε εντός του. Όλα είναι μέσα μας, και εμείς είμαστε μέσα σε όλα.]

είμαι 

κάθε αυτό που δεν είναι εγώ 

που είναι χωρίς να είμαι

που είμαι χωρίς να είναι

όλα 

         

Ελάχιστα ζεύγη

Ο Εγώ κι ο Εσύ

Ο Εγώ κι ο Εσύ γεννήθηκαν την ίδια μέρα.
Έζησαν μακριά ο ένας απ' τον άλλο.
Δε συναντήθηκαν ποτέ.
Γιόρτασαν τα γενέθλιά τους 82 φορές.
Μετά πέθαναν.



Ο Προχωρώ κι ο Υποχωρώ

Ο Προχωρώ πήγε ένα βήμα μπροστά.
Ο Υποχωρώ κοίταξε τον Προχωρώ.
Ο Προχωρώ έκανε άλλο ένα βήμα μπροστά.
Έφτασε τον Υποχωρώ.
Μετά έκανε ακόμα ένα βήμα μπροστά.
Ο Υποχωρώ τότε έκανε ένα βήμα πίσω
και τον έφτασε.



Ο Σε κοιτώ κι ο Κοίτα με 

Ο Σε κοιτώ κοίταξε τον Κοίτα με.
Ο Κοίτα με κοίταξε αλλού.



Ο Με πατείς κι ο Σε πατώ

Ο Με πατείς πόνεσε
κι ο Σε πατώ γέλασε.



Ο Σ'αγαπώ κι ο Σ'αγαπάω

-Σ'αγαπώ
-Σ'αγαπάω.



Ο Ένας κι ο Κανένας

Ο Ένας ήταν μόνος.
Ο Κανένας δεν ήταν.

Circulus in probando

Κοίτα, κάνω ποδήλατο χωρίς χέρια.
Κοίτα ,
Κοίτα με!
Χωρίς χέρια.
Χωρίς οδηγίες.
Κοίτα με πώς πέφτω πίσω από το δρόμο!
Ούτε φωνάζω,
Ούτε κλαίω.
Πίσω από το δρόμο έμεινε
Αυτό που είχα σκεφτεί.
Αλλά
Δε φοβάμαι.
Κι έτσι δεν περιμένω.
Μπορώ και πέφτω
Ατέρμονα.
Οι ρόδες είναι φτιαγμένες για να γυρνάνε.
Χωρίς χέρια.
Κοίτα.

The gap (Μικρά, αφελή στιχουργήματα VΙΙ)

Θα σου πω κάτι.
Εσύ θα το σκεφτείς για λίγο.
Μετά θα το ξεχάσεις.
Εγώ δεν μπορώ.

Ποιος μ'έβαλε εδώ πέρα;

Θα'ναι μια νύχτα σαν όλες.

Ειλικρινής: 

χωρίς έκταση

χωρίς χρώμα

άγνωστη στις αισθήσεις μου,

στην αντιληπτική μου ικανότητα.

Χωρίς εμένα.

Έτσι κι αλλιώς θολά τα βλέπω

αν τα βλέπω τα πράγματα.

Αν είναι πράγματα.

Αν είναι.
Χωρίς τέλος.

Κι ο Pascal αναρωτιέται

και αιώνια θα αναρωτιέται:

Qui m’y a mis ? 

Μα στ'αλήθεια η ερώτηση

πρέπει να'ναι άλλη -

όχι το ποιος.

Ούτε το πώς.

Ούτε καν το πότε.

Το ύστατο ερώτημα 

απαρτίζεται από τη δυσκολότερη λέξη.

Κρίση

    Μια απροσδιόριστη τελεολογία διέπει τη σκέψη σου. Δε σου είναι διαρκώς φανερό, όμως ακόμη και πολύ μικρά πράγματα που κάνεις τα κατατρέχει η προσμονή μιας απάντησης. Κι είναι αφόρητη, και θες να απαλλαγείς από αυτή την αίσθηση πως όλα έχουν ένα σκοπό.
    Κι ίσως βέβαια το τέλος να μην είναι παρά κάτι που κληρονόμησες με τη γέννησή σου για να εξασφαλίσει κάτι πολύ βασικό: τη ζωή σου. Μοιάζει σαν να πρέπει πάντα να προσμένεις κάτι ώστε να συνεχίσεις να ζεις.
    Αν όμως ο σκοπός αυτός περιορίζει τις αμέτρητες δυνατότητες που έχεις, τις αμέτρητες δυνατότητες που είσαι; 

    Ίσως αν αφαιρέσεις τον σκοπό, αν απαλλαγείς από την προσδοκία του αποτελέσματος, αυτό που μένει δεν είναι παρά η ίδια η επιθυμία σου για την εκάστοτε πράξη ή επιλογή. Όλη σου η ζωή γίνεται ο πόθος για την ίδια τη ζωή.
    Αν λοιπόν αυτό που κάνεις δεν (σε) οδηγεί πουθενά, ή τέλος πάντων αν δεν οδηγεί εκεί που οραματίζεσαι να πάει, θα εξακολουθείς να το επιθυμείς; Αν γνωρίζεις πως δεν υπάρχει τίποτα να προσμένεις, θα αντέξεις να θέλεις; Αν η προσπάθειά σου δε σε ανταμοίβει με την αίσθηση της χαράς, κι ίσως μόνο να φέρει μια βαριά ευθύνη, θα τη συνεχίσεις με ενθουσιασμό; Αν οι ιδέες σου δε βρίσκουν εφαρμογή γύρω σου, παρά μόνο ίσως μέσα σου, θα επιμείνεις στον αγώνα;
    Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ίσως να έχεις χαρίσει στον εαυτό σου μια μικρή δόση ελευθερίας.

Νανούρισμα

Πέρασε η μέρα.

Κλείσε τα μάτια σου.

Πέσε στο πάτωμα

 κι αποκοιμίσου.

Ο ύπνος φρόντισε να'ναι ανήσυχος

αφού τη μέρα σου περνάς βουβός.

Πάνω απ'το πρόσωπο το προσωπείο σου

σου επιτρέπει να αναπαυθείς.

Μέσα στον όχλο που περιφέρεσαι

νιώθεις σπουδαίος και ασφαλής.

Μα στον καθρέπτη ο μελλοθάνατος

που σε κοιτάζει, ήδη νεκρός.

Τι κι αν τεντώνεσαι στο κρεβάτι σου;

Τι κι αν τα πρωινά στέκεις ορθός;

Σ'έχουν πατήσει τα ίδια τα πόδια σου

κι είν' ακατόρθωτο να σηκωθείς.

Καθηλωμένος στη ματαιότητα

έχεις ξεχάσει να προσπαθείς,

κι από μπροστά σου ατμοσφυρίζοντας

περνά ο ύστατος πια συρμός.

2012

Άνοιξη στο Γιόφυρο

Αργά το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα της ζεστής Παρασκευής, στη στάση του Κτελ, δυο άνθρωποι στο διπλανό τραπεζάκι είχαν ένα διάλογο που μου είναι αδύνατο να ξεχάσω. Εκείνη ανήσυχη, υπερκινητική, τον κοιτούσε στα μάτια με αγωνία. Εκείνος χαλαρός, έπαιζε τα λόγια του μες στα δόντια με αυτοπεποίθηση. Φεύγοντας τους άφησα να ψάχνουν λέξεις που να αρχίζουν από ένα γράμμα. "Άλφα". "Άνοιξη", είπαν μαζί.


-Γιάννη εγώ είμαι καλή;
-Καλή είσαι, αλλά τρως κάτι κολλήματα που σε κάνουν κακιά.
-Ναι αλλά στο βάθος είμαι καλή κοπέλα.
-Όχι!
-Ναι; Κακιά είμαι;
-Ναι. Έχεις καμιά πενηνταριά κολλήματα.
-Α... Τις ιδέες μου λες;
-Ναι, έχεις καμιά πενηνταριά.
-Όχι, το πολύ να είναι είκοσι.
-Πιο πολλές είναι. Να τα πιάσεις ένα ένα να τα..
-Θέλω να γίνω όπως πριν.
-Πώς;
-Καλά!
-Πιάσε ένα βιβλίο ψυχολογίας...
-Λες; Ξέρω για ένα μέρος που σε κάνουν όπως πριν μέσα σε σαράντα μέρες. Να πάω;
-Πώς θα πας;
-Θα με πάει ο πατέρας μου με το αμάξι.
-Να πας, θα 'ναι ωραία εμπειρία!
-Ναι αλλά δεν μπορώ. Έχω πρόβλημα.
-Τι πρόβλημα;
-Πρόβλημα.
-Α, οι λόγοι που μου 'χεις πει; Είναι όμως ωραίοι λόγοι...Τους απολαμβάνεις;
-Ναι! Εγώ Γιάννη είμαι ιδεολόγος, έχω δηλαδή ιδέες και λόγο!
-Ναι;
-Ναι! Θέλω να πάω στην Αθήνα.
-Σε δραματική σχολή;
-Όχι, στην Αθήνα, να ζήσω. Θέλω να νιώθω τι αισθάνομαι.
-Να κάνεις μια επιχείριση!
-Ναι; Τι επιχείρηση;
-Δε σου λέω γιατί είναι δική μου ιδέα.
-Εγώ θέλω να είμαι ελεύθερη.
-Εννοείς που έχεις πρόβλημα;
-Όχι, και πριν ήθελα. 
-Τι ώρα είναι;
-Τέσσερις.
-Θες να πάμε αύριο στη θάλασσα;
-Οι δυο μας;
-Ναι, να πάρουμε το λεωφορείο και να πάμε σε μια παραλία.
-Θα κολυμπήσουμε;
-Εσύ, άμα θες. Εγώ θα κάθομαι απέξω να σε κοιτάζω και θα καπνίζω.
-Να πάρω την τσάντα θαλάσσης που έχω;
-Ναι, και πετσέτα και κλειδιά, λεφτά...
-Γιάννη ξέρεις κάτι;
-Τι;
-Εγώ μόνο μ'εσένα κάνω παρέα.

Αγνές προθέσεις

Κοιτώ απ'την ταράτσα
της πολυκατοικίας
το ανοιχτό παράθυρο
μιας ωραίας κυρίας.
Στο δρόμο ο στύλος
περιμένει ν'ανάψει.
Σαν πέσει το φως
η πόλη θ'αδειάσει.
Θα γυρίσουν οι ένοικοι
στα διαμερίσματά τους.
Θα κοιτώ απ'την ταράτσα μου
στ'αστικά άδυτά τους.

Με τι χάρη κινείται
μέσα στο νυχτικό της!
Στο αεράκι διπλώνει,
φαίνεται ο μηρός της.
Φαντασιώνομαι πως
της χτυπώ το κουδούνι.
"Είμαι γείτονας", λέω
και γελώ σαν γουρούνι.
Έχω τούτο το ελάττωμα
-πες το αμηχανία-
και γι'αυτό δε μου κάθεται
καμιά ωραία κυρία...

Μα η νέα γειτόνισσα
με το ροζ νυχτικό της,
μ'έχει δει που κοιτώ
μες στο δωμάτιό της.
Ίσως αν δεν της συστηθώ,
αν καθόλου μιλήσω,
σαν ο στύλος ανάψει
θα την αγαπήσω!

Άκου να δεις

Τη νύχτα αφήνω μερικά εκατοστά ανοιχτή την μπαλκονόπορτα για να ακούω τα αυτοκίνητα να περνάνε απ'έξω/ και πέφτω στο κρύο κρεβάτι μου σκεπτόμενος το πρόσωπό σου από την πίσω όψη/ αυτή που δεν με άφηνες να δω το μεσημέρι που ξάπλωνες ανάσκελα στο πάτωμα για να ισιώσει η πλάτη σου από τα στραβά του καλοκαιριού/ όμως το κρεβάτι μου είναι κρύο γιατί είναι χειμώνας τόσο βαρύς που χιόνισε/ χα χα φαντάσου/ βουλιάζω το πρόσωπό μου στο μαξιλάρι κι αφήνω το βάρος μου όλο πάνω του έτσι που σχεδόν δεν αναπνέω/ κι αν μπεις στο δωμάτιο θα δεις κι εσύ αυτή την οπίσθια όψη του εαυτού μου/ αν και μπορούσες να τη δεις σχεδόν κάθε βράδυ/ αλλά απέφευγες να σβήσεις το φως πριν με πάρει ο ύπνος γιατί βέβαια είχα άλλες λέξεις από σένα και η ανταλλαγή δε έμοιαζε δίκαιη/ όμως το αμφιθέατρο ήταν πάντα γεμάτο με ανθρώπους που βαριούνταν/ και δεν θέλω να είμαι απ' αυτούς που βαριούνται/ γι' αυτό τώρα το κεφάλι μου γεμίζει με νέες λέξεις αυτοαναφορικές όσο δεν φαντάζεσαι/ όπως διέγερση κι αναστολή/ γυρνάω στο πλάι γιατί η ανάσα μούσκεψε το μαξιλάρι μου/ άκου να δεις πώς έχουν τα πράγματα/ τώρα θα κοιμηθώ και το πρωί θα 'χει μπει το χιόνι από την μπαλκονόπορτα και το δωμάτιό μου θα 'ναι ένα άσπρο κελί. 

Το τέλος της εποχής.

   Η μέρα σήμερα κυλάει αργόσυρτα, και στο βάθος της ακούγεται σαν υπέρηχος ο Σεπτέμβρης. Εδώ που βρίσκομαι, το καλοκαίρι θα κρατήσει μέρες πολλές ακόμα. Το απογευματινό αεράκι πέφτει με τρυφερότητα στο μαυρισμένο δέρμα των παιδιών στον δρόμο κάτω από το σπίτι.
   Μέσα στο δωμάτιό μου τα πράγματα όλα τακτοποιημένα, το κρεβάτι, το γραφείο, τα βιβλία στα ράφια της βιβλιοθήκης. Περιμένουν κι αυτά μαζί μου το λυτρωτικό Φθινόπωρο. Πρώτη φορά μετά από μερικά χρόνια, που το ξεκίνημα του Σεπτέμβρη θα με βρει εδώ μέσα. Είναι όλα ίδια κι όλα καινούρια, μόνο οι αριθμοί τρέχουν κυκλικά  στα (ημε)ρολόγια, σε σταθερή τροχιά γύρω από τις ζωές μας. Μέσα μου οι αριθμοί που προσδιορίζουν την πορεία μου μοιάζουν με έναν σειριακό κωδικό που δεν έχω λύσει ακόμα. Ωστόσο βαδίζω με προθυμία και με κάποια αλλόκοτη βεβαιότητα από το ένα ψηφίο στο επόμενο, φορτώνοντας στους σπονδύλους μου ένα ένα τα προηγούμενα και καρτερώντας με ενθουσιασμό τα επόμενα.
  -Ίσως εδώ να μάθετε πράγματα που θα σας βάλουν σε δρόμους τους οποίους δε γνωρίζετε μέχρι σήμερα. Είστε προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο;
  -Αν δεν ήμουν, δε θα βρισκόμουν εδώ τώρα.
   Μέγιστο ψέμα. Πώς κανείς προετοιμάζεται για κάτι άγνωστο; Η δίψα δεν είναι καμία σοβαρή προετοιμασία, είναι μόνο η κινούσα αιτία, ένα πρωτόγονο ένστικτο που σε κλωτσάει για να πέσεις από τη φωλιά. Ο μόνος που θα σε βοηθήσει να προχωρήσεις είναι ο φόβος. Όσοι φοβούνται ψάχνουν τρόπους για να επιβιώσουν. Το θηρίο θα καταπιεί πρώτους τους αφελείς που θα υπερεκτιμήσουν τις δυνάμεις τους απέναντί του.
   Έτσι λοιπόν φεύγει απόψε ο Αύγουστος για να δώσει τη θέση του στον Σεπτέμβρη.
   Είθε να φοβηθώ όσο χρειάζεται για να αποκτήσω τη γνώση που θα μου επιτρέψει να πετάξω.
   Καλό Φθινόπωρο, φίλοι.

Απορία. (Μικρά, αφελή στιχουργήματα VΙ)

Αν κάνεις κάτι το ξεχωριστό κάθε μέρα,
γίνεται η κάθε μέρα σου ξεχωριστή,
ή το ξεχωριστό γίνεται καθημερινό
ώσπου παύει να'χει αξία;

Δύο και δεκαεπτά.

   Στέκομαι στη μέση της πλατείας. Μπροστά μου το στρογγυλό συντριβάνι και πίσω στο φόντο, πέρα από τα σκαλιά, υψώνεται το μεγάλο κτίριο φωτισμένο, μεγαλόπρεπο κάτω από τον σκοτεινό ουρανό. Γύρω δέντρα και στο γρασίδι ξαπλωμένα δυο τρία αδέσποτα σκυλιά. Σε κάποιο απομακρυσμένο παγκάκι ένας άστεγος άνδρας.

   Το τοπίο καθαρό. Ο ήχος από το νερό που ανακυκλώνεται στο συντριβάνι και στο βάθος ο απόηχος κάποιου περαστικού οχήματος είναι η μόνη συντροφιά μου στην αναμονή. Κοιτάζω το ρολόι στο δεξί μου χέρι. Δύο και πέντε. Μένουν μερικά λεπτά. Όλα βαίνουν ορθώς. Ήσυχα και προβλεπόμενα. 

   Μία σταγόνα γλείφει καθοδικά το μέτωπό μου ώσπου φτάνει δίπλα στο πυκνό φρύδι και τότε πέφτει αθόρυβα πάνω στο ζεστό μάρμαρο. Ο καύσωνας του δεκαπενταύγουστου είναι η ιδανικότερη συνθήκη και ταυτόχρονα ο πιο αμείλικτος αντίπαλος της περίστασης. Στέκομαι στη μέση της πλατείας. Οι δείκτες του ρολογιού κινούνται πολύ αργά, ακριβώς όπως πρέπει. Ακριβώς όπως προέβλεψε η φυσική. Κοιτάζω τον ουρανό. Πάνω από τις φλέβες ο ιδρώτας. Μέσα τους το αίμα. Πιο ζεστό από τριάντα επτά βαθμούς κελσίου, κι όμως πιο ψυχρό από το οξυγόνο που εισπνέω. Ο ουρανός έχει το συνηθισμένο θολό χρώμα του. Κάτι ανάμεσα σε βαθύ κενό και αποπνιχτικό καυσαέριο. 

   Ακούγεται περπάτημα. Σαστίζω. Ένας νεαρός άνδρας με σορτς και σαγιονάρες διασχίζει την πλατεία σφυρίζοντας, αδιαφορώντας παντελώς για την παρουσία μου. Με προσπερνάει και με βήμα συρτό φτάνει ως την είσοδο του μετρό, από όπου χάνεται κατεβαίνοντας τα σκαλιά.
  Έχω χρόνο για ένα τσιγάρο, σκέφτομαι. Ψάχνω στην τσέπη μου το πακέτο. Έχει μείνει ένα τελευταίο. Αυτό θα πει συγχρονισμός. 

  Ανάβω το τσιγάρο. Ο αναπτήρας γλιστράει και πέφτει στο πάτωμα. Ο θόρυβος ξυπνάει ένα από τα αδέσποτα σκυλιά. Ένα μεγαλόσωμο σκυλί με μαύρο τρίχωμα σηκώνει το αφτιά του και γυρίζει τη μουσούδα του προς το μέρος μου. Τα μάτια του γυαλίζουν στο σκοτάδι. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα έχει γείρει ξανά στο γρασίδι κι η κοιλιά του ανεβοκατεβαίνει αργά και ρυθμικά. 

  Αργά και ρυθμικά μπαινοβγαίνει κι ο καπνός στα πνευμόνια μου. Αργά και ρυθμικά μετακινούνται οι λεπτοδείκτες προς τον επιθυμητό αριθμό. 

   Τα γυαλιά μου γλιστρούν πάνω στην ιδρωμένη μύτη μου. Τα βγάζω και τα κρατάω στην παλάμη μου. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω κάτι άλλο να δω. Την πλατεία την έχω απομνημονεύσει στο μυαλό μου πιθαμή προς πιθαμή. Ατελείωτες ώρες έχω σταθεί σε τούτο και σε κείνο το σημείο, υπολογίζοντας ξανά και ξανά τις διαστάσεις, τις αποστάσεις, την προοπτική. Σκηνοθετικά είμαι εντάξει. 

   Δύο και δεκαπέντε. Πετάω το τσιγάρο στο πάτωμα και το σβήνω με το παπούτσι. Ύστερα βγάζω το παπούτσι και το αφήνω δίπλα στη γόπα. Δίπλα το δεύτερο παπούτσι. Ακουμπώ κοντά τους τα γυαλιά μου. Κοιτάζω γύρω, κανείς. Από τον σταθμό του μετρό ακούγεται φασαρία. Ο τελευταίος συρμός έφτασε. Βγάζω το παντελόνι μου, το διπλώνω και το αφήνω πλάι στα παπούτσια. Πάνω του ακουμπάω την μπλούζα μου. Και πάνω στην μπλούζα το ιδρωμένο μου εσώρουχο.
  Από τον σταθμό ηχούν εύθυμες φωνές και ασυγχρόνιστα βήματα. Περπατάω ως το συντριβάνι. Βουτάω το χέρι μου στο νερό και ψάχνω. 

   Χαίρομαι που είσαι ακόμα εδώ. 

Οι τελευταίοι επιβάτες του τρένου ανεβαίνουν τώρα τα σκαλοπάτια. Μπαίνω στο συντριβάνι. Το νερό φτάνει κρύο ως τους μηρούς μου. Αληθινή ευτυχία. Κοιτάζω το ρολόι. Δύο και δεκαέξι. Όχι ακόμα. Ακούω γέλια. Μακρυά δεν μπορώ να δω καθαρά. Είναι γέλιο γυναικείο. Ωραία. Διακρίνω τρεις σκοτεινές σιλουέτες. Ακούω κοφτούς και ασυντόνιστους ήχους τακουνιών. Είναι απέναντί μου.

Κοιτάζω το ρολόι. Τώρα.

  "Καλό καλοκαίρι, κορίτσια!",φωνάζω. Δεν έχω ξανακούσει ποτέ τόσο εύθυμη τη φωνή μου.

Βάζω το χέρι μου στην άκρη του λαιμού και χαράζω μια ευθεία γραμμή. 

Είμαι μέσα στο κρύο νερό. Είμαι κάτω από το αίμα μου. 

Είναι δύο και δεκαεπτά.

Ήταν δύο και δεκαεπτά. 

   

έψιλον

Στη ραδιενεργή προέκταση των χεριών
οι λέξεις μεταφέρονται
άσσοι και μηδενικά
με ευκολία που τσακίζει τον πόνο.
Το έψιλον
κι ύστερα το γάμα
κι ύστερα το ωμέγα,

γράψε σκίσε γράψε σκίσε.

Το αίμα κουβαλάει κύτταρα περίσσια.
Οι λέξεις υγρές και φλύαρες
τρέχουν χωρίς σκοπό
σε άσπρες οθόνες.
Οι λέξεις στους τοίχους
έχουν μια σταθερότητα,
μέχρι να περάσει από πάνω τους
το καυσαέριο κι ο μπογιατζής.

σκύψε σκάψε σκύψε σκάψε


Ανοίγω τρύπα στο χώμα
γυρίζω πίσω στο δώμα
όπου ανήκει το σώμα
κι όταν περάσει το κώμα
αν κρατηθώ λίγο ακόμα
θ'ανοίξω πάλι το στόμα,

σκέψου μίλα σκέψου σώπα.

23

Το όνομά μου μια τυχαία ειρωνεία.

Το σώμα μου ένα πρόχειρο στέγαστρο. 

Η ηλικία μου ένας μεταβαλλόμενος αριθμός.

Η ζωή μου κάτι παλμοί πλην μία αιωνιότητα.

Οι σκέψεις μου ασυνεχείς μες στη συνέχειά τους.

Η μνήμη μου αυτόνομη, στυγνή. 

Να θυμηθώ μόνο να μη χαριστώ απλόχερα.

Γιατί δεν εκτιμάται ως θα'πρεπε το χαριζόμενο,

μα εκτιμάται, οπωσδήποτε, το κερδισμένο.

Χειμάρροος νάρκη.

  Ο άνεμος  εισβάλλει στο σπίτι. Κουνά την κουρτίνα πίσω απ'το κλεισμένο παραθυρόφυλλο, χτυπά με δύναμη κι ανοίγει την πόρτα που δε σφαλίσαμε. Η βροχή πλημμυρίζει τα μπαλκόνια. Το νερό ξεχειλίζει από τις γλάστρες, πέφτει στ'απλωμένα ρούχα, τρυπώνει απ'την εξώπορτα, υγραίνει το χαλί. Το κρύο τρυπάει τις κουβέρτες, χώνεται κάτω απ'τα σεντόνια, μπαίνει απρόσκλητο στον ύπνο και τον ταράζει.
  Κι όμως το ξύπνημα αργεί. Κανένας θόρυβος, κανένας άνεμος, κανένας κεραυνός δεν έχει ακόμη καταφέρει να μας βγάλει από τούτο τον εφιάλτη.

  Ο χειμώνας τη βρήκε στο κρεβάτι. Είχε ξαπλώσει νωρίς, πριν το ρολόι σταματήσει να χτυπάει. Κανείς πια δε γνωρίζει πόσος καιρός έχει περάσει, κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει.
  Τα φρύδια της ακίνητα,σφιγμένα πάνω απ'τα κλειστά της βλέφαρα. Τα λιγοστά μαλλιά της δε διακρίνει κανείς αν κρατιούνται στο κεφάλι της ή αν έχουν πέσει απαλά στο μαξιλάρι. Τα χείλη της μια λεπτή σφιχτόδετη γραμμή που σκίζει στα δύο το χλωμό δέρμα του προσώπου. Είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς την ηλικία της. Ξαπλωμένη ανάσκελα στο διπλό ξύλινο κρεβάτι, χωμένη μέσα στα λευκά παπλώματα με τα ζωγραφισμένα κίτρινα μικρά ανθάκια, μοιάζει να αναπαύεται σε μια άνοιξη ατέλειωτη, σε μια γαλήνη πολύ μακρινή από την καταιγίδα που μαίνεται έξω απ'το υπνοδωμάτιο.
  Οι ανάσες της είναι τόσο αργές και αθόρυβες που μοιάζει να μην αναπνέει. Όμως ο αέρας εισέρχεται ρυθμικά στα πνευμόνια της, κι οι κινήσεις του οξυγόνου συγχρονίζονται με τους ήρεμους και σταθερούς παλμούς της καρδιάς της.
  Το χρώμα των ματιών της προδίδει μόνο μια παλιά της φωτογραφία που κρέμεται στον τοίχο δίπλα από το σταματημένο ρολόι. Ίσως οι δείκτες να σταμάτησαν σ'εκείνη την αφοπλιστική εικόνα της νεότητας που απολαμβάνει τον ήλιο καθισμένη στον κήπο του σπιτιού. Στο ξύλινο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι ένα ποτήρι με ελάχιστο κιτρινισμένο νερό, και δίπλα στο ποτήρι αφημένη μια ξερή καμέλια.
  Από την πόρτα του δωματίου λείπει το πόμολο. Το είχε βγάλει εκείνη πριν ξαπλώσει. Είχε εξάλλου ζητήσει να μην την ενοχλήσει κανείς.

  Η βροχή άρχισε νωρίς το πρωί. Τώρα χτυπά ασταμάτητα το τζάμι με μανία. Το νερό κυλά κάτω από το σάπιο ξύλο της μπαλκονόπορτας, απλώνεται στο κρύο πάτωμα του δωματίου. Ο άνεμος σφυρίζει καθώς εισβάλει από κάθε χαραμάδα. Το φως λιγοστεύει. Οι κεραυνοί προσφέρουν τη στιγμιαία λάμψη τους στο σκοτεινό τοπίο, ύστερα η γη τραντάζεται, τρέμει η φωτογραφία στον τοίχο. Το ρολόι πέφτει στο βρεγμένο μάρμαρο και διαλύεται.
  Κι εκείνη συνεχίζει τον ατάραχο ύπνο της. Και το νερό της βροχής ρέει κάτω απ'το κρεβάτι της, μουσκεύει τις κουρτίνες, τις βελούδινες παντόφλες της, τη μεταξωτή ρόμπα της που ακουμπά στην άκρη του κρεβατιού, τα δαντελένια τελειώματα του παπλώματος. Τα πέταλα της μαραμένης καμέλιας σκορπίζονται. Άλλα πέφτουν στο νερό, άλλα στα μαλλιά της. Ένα ακουμπά στα χείλη της.
  Λάτρευε τα λουλούδια από μικρή. Ήξερε ποια ανθίζουν σε κάθε εποχή του χρόνου, περιποιόταν με σχολαστικότητα τον κήπο που απλωνόταν μπροστά από το σπίτι. Μάζευε τα άνθη λίγο πριν μαραθούν και τα έκλεινε σε γυάλινα βάζα. Αμέτρητα βάζα με κάθε λογής άνθη και χρώματα βρίσκονταν σε όλους τους χώρους του σπιτιού. Τα περισσότερα ήταν φυλαγμένα σε ένα δωμάτιο που είχε μόνη της διαμορφώσει για τον σκοπό αυτό. Εκείνα όμως που θεωρούσε ομορφότερα κοσμούσαν το καθιστικό και την τραπεζαρία, ενώ τα πιο αγαπημένα της ήταν τοποθετημένα με αμέριστη προσοχή και τάξη πάνω στο τζάκι που βρισκόταν απέναντι από το κρεβάτι της και το οποίο δεν είχε ανάψει ποτέ.

  Κάποιος χτυπά με δύναμη την πόρτα του δωματίου. Όμως ο ύπνος της συνεχίζεται ατάραχος. Η πόρτα ξαναχτυπά. Μια αγωνιώδης φωνή την καλεί. "Ξύπνα! Ξύπνα!" , της φωνάζει. "Ξύπνα κορίτσι μου, σε ικετεύω!".  Εκείνη διατηρεί την ακινησία της. Με το πέταλο της καμέλιας ακουμπισμένο στα χείλη της μοιάζει να'χει πια ό,τι χρειάζεται για να υποδεχτεί την νύχτα.
  Ο χειμώνας είναι αποφασισμένος να κυριεύσει το δωμάτιο. Τίποτα δε μοιάζει ικανό να τον σταματήσει. Ένας βρόχινος καταρράκτης περνά μέσα από την καμινάδα και χύνεται από το τζάκι μπρος στα πόδια της, κάτω από το κρεβάτι της. Ο άνεμος σφυρίζει εμμονικά, παρασύρει ξερά φύλλα, τα κολλάει πάνω στο τζάμι. Η φωνή έξω από το δωμάτιο δυναμώνει: "Ξύπνα!". Κάποιος προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα, όμως το πόμολο λείπει. Και τότε μια αστραπή λούζει με φως κατάλευκο κάθε κρυφή γωνιά του δωματίου, πέφτει πάνω στο κοιμισμένο πρόσωπο κάνοντάς το να μοιάζει με πρόσωπο αγάλματος αρχαίας κόρης. Τα μαλλιά της λάμπουν ολόχρυσα. Κι ύστερα το φως εξαφανίζεται. Για μιαν ατέλειωτη στιγμή το δωμάτιο βυθίζεται σ'ένα πηχτό σκοτάδι, σε μιαν εκκωφαντική σιωπή.
  Ο  κεραυνός έπεσε νικητής στον κήπο του σπιτιού. Τα φύλλα της μπαλκονόπορτας ανοίγουν διάπλατα, κι η καταιγίδα θριαμβεύτρια γεμίζει τον χώρο. Η βροχή ορμητική πλημμυρίζει το δωμάτιο, κι ο αέρας ρίχνει τα βάζα από το τζάκι. Αμέτρητα πολύχρωμα πέταλα σκορπίζονται παντού, πάνω στα έπιπλα, στους τοίχους, πέφτουν στο νερό που πια βρίσκεται στο ύψος του κρεβατιού.
  Κι εκείνη, ήρεμη ανάμεσα στα σκόρπια πέταλα των αγαπημένων της λουλουδιών, επιπλέει κοιμισμένη. Τίποτα δεν μπορεί να την ταράξει, τίποτα δεν μπορεί να την ξυπνήσει. Έχει όσα πάντα επιθυμούσε.

  

Για το παπαγαλάκι μου

  Δεν μου κολλούσε ύπνος. Άλλη μια βασανιστική νύχτα. Και τι μου'φταιγε εκείνο το έρμο το παπαγαλάκι να μένει ξύπνιο μέσα σ'ένα καπνισμένο δωμάτιο. Πού και πού το χάζευα αφηρημένη, μου γύρναγε κείνο την πλάτη σαν να μου'λεγε "άσε μας κι εσύ καημένη, όλο προβλήματα είσαι τάχα μου"...
  Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Όλη μέρα κουρασμένη, και το βράδυ αϋπνία. Μια φορά στην ώρα μου να μην κοιμηθώ. Να ξυπνήσω σαν άνθρωπος το πρωί, να πιω έναν καφέ, να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου...Σα φάντασμα σηκωνόμουν με το ζόρι απ' το κρεβάτι, φόραγα ό,τι έβρισκα μπροστά μου κι έφευγα. Κυνηγημένη.
  "Τάχα μου"...Και μου γύρναγε 'κείνο την πλάτη περιφρονητικά.
  Κι έξω βροντούσε κι άστραφτε, μέσα άπνοια και ζέστη. Πνιγόμουν, μα σαν να το'θελα κάπου στο βάθος. Ο καναπές ήταν αναπαυτικός. Μουσική, κανα δυο τσιγάρα, λίγο νερό, κι ήμουν εντάξει. Δε χρειάζονται πολλά για να ζήσεις κάτι τέτοιες καταστάσεις. Αρκεί να νιώσεις άνετα με την ιδέα ότι ο ανήσυχος νους σου δε σκοπεύει να πάψει την ανησυχία του.
  Κι οι νύχτες κυλούσαν αργά μες στο μισοσκότεινο δωμάτιο, κι οι μουσικές αιωρούνταν κοντά στο ταβάνι, στα σύννεφα καπνού που φορτωμένα με τις βαριές μου ανάσες έβρεχαν κάποτε ξανά επάνω μου τη θλίψη. Κι οι σκέψεις αργά και κυκλικά ανέβαιναν κι εκείνες στο ταβάνι, κι εγώ χάζευα τα σχήματα που γεννιούνταν, άλλα θολά, άλλα ευδιάκριτα, κάπου ανάμεσα σα να φαινόταν κι η αντανάκλασή μου. Κι όταν κάπου κάπου η μουσική δυνάμωνε, ξυπνούσε το παπαγαλάκι κι άρχιζε να τσιρίζει εμμονικά. Κι ύστερα η μουσική ηρεμούσε, και κείνο μ'άφηνε πάλι μόνη.
  Ο ύπνος ερχόταν αργοπορημένος, κουραστικός κι αυτός όπως όλα. Γεμάτος αλλόκοτα όνειρα, κουνούπια, ζέστη, κρύο, δίψα. Καμιά φορά ξυπνούσα μες στο χάραμα, κοιτούσα το ρολόι, κι ανακουφισμένη που είχα μια δυο ώρες ακόμη, έπεφτα ξανά να κοιμηθώ. Και τότε κοιμόμουν πραγματικά. Χωρίς όνειρα, χωρίς έγνοιες.